به بهانه‌ی زمزمه‌های آمدن پاییز!

و قسم به اشک‌های آن مرد، ای غم! قسم به اشک‌هایش که دیوار بلند دروغ را پایانی نیست. و قسم به آدم‌های عوضی ای غم، قسم به چشم‌های خیس دخترک خوش رنگ فریب و قسم به دانه‌های بی‌ادعای خاک. قسم به بغضی که هیچ حنجره‌ای را تاب بزرگی‌اش نیست. قسم به تلاش بی پایان آن جوان عاشق بیمار و به بی‌پناهی آن دختر مهربان غریب، که تنهایی را چاره‌ای نیست. و اما ای غم، رفیق، قسم به خلوص نیت و پشت‌کار بی‌بدیلت، من تاب می‌آورم تا مرگ. حتی لحظه‌ای، حتی لحظه‌ای راستی را به هزارتوی قوانین این بازی نمی‌بازم. قسم به رفاقت‌مان، من این تاریخ چموش را به زانو درخواهم آورد.

انتخابی نیست رفیق، ناگزیرم. نه اشتباه نکن! من از هیچ هفت‌تیری نمی‌ترسم تو می‌دانی. با مرگ هم چون تو رفیقم. تنهایی را هم که بزرگترتان است بلعیده‌ام. غربت! غربتی که ورای زمان و مکان است. مسئله این است. تو تا به حال خط سوم هم بوده‌ای؟ می‌توانی ندانی چیستی؟ تو کودکانه‌تر و معصوم‌تر از این حرف‌هایی. تو آنچنان شفافی که جلوه‌ی تمام ناتمامی‌ها می‌شوی. در این دنیا   چیزهایی از جای خود تکان خورده‌اند. چیزهایی که تو و پاییز جای‌شان را پر می‌کنید. ببین چه شادمانه‌ها و بهارانه‌هایی هستند آن چیزها!

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s