دانه‌های برف و اشک‌های آن مادر برای فرزند دربند

گویی دانه‌های برف حامل پیامی قدیمی‌اند. گویی آن‌ها مخصوصا صحنه را آهسته می‌رقصند تا سرعت را قربانی دقت کرده باشند. دانه‌های برف از تونلی نامرئی عبور می‌کنند که انتهای آن روشنی‌های برف‌بازی‌های کودکی است. کودکان کوچه‌های برفی را می‌پرستند. تونل‌های برفی می‌سازند و از آنها عبور می‌کنند تا به خدای‌شان … آری یگانه خدای هستی همان خدای کودکی است… تا به خدای‌ِشان، «شادمانی» برسند. دانه‌های برف پیامبران شادی هستند. مسیر کاتوره‌ایِ‌شان مرا یاد زندگی وابسته‌ی آدمیان به احتمالات می‌اندازد. هر دانه به رفیقان آرمیده بر خاکش می‌پیوندد تا بستر سفید موقتی‌شان طعنه سفیدی به سیاهی مرگ زده باشد. برف‌ها به ما می‌گویند که زندگی با همه کوتاهی‌اش زیبا است.

اما این روزها به راستی همه آلودگی است! دانه‌های برف هنوز برای کودکان امروز پیک‌های شادی‌اند اما در چشمان آن مادر تبدیل به اشک‌های حسرت می‌شوند. آن مادر را دیدم که نگاهش از پنجره بخار گرفته به کوچه قدیمی دوخته شده بود. اثری از تونل‌های شادی در کوچه نبود. تنها یک آدم‌برفی کوچک در حیاط همسایه به چشم می‌خورد که کودکی آن را از رهگذران سیاه‌پوش مسخ شده غمگین پنهان کرده بود. پنجره را باز کرد، آهی کشید که کودکی در آن پیدا بود! من که بارها در بچگی تونل برفی ساخته بودم، آن کودک را در قطره اشک مادر که پیک‌های شادی را هم آب می‌کند دیدم. مادر پنجره را باز کرد، پیک‌های شادی را در دستش گرفت و آرام گریست!

حتما نقصانی در زندگی بشر هست که بزرگ‌تر شدنش شادی‌ها را برایش کمرنگ‌تر می‌کند. چیزی که دل‌خوشی‌ها را که کم نیستند پشت پرده‌ای قطور از جنس روزمرگی و خودبیگانگی پنهان می‌کند. پرده‌ای که در پس آن نه این خورشید دیده می‌شود و نه کودک پس فردا و نه کفتر آن هفته! این سوی پرده مادر می‌گرید و پیک‌های شادی، غمگین از کوچ کودکان، آب می‌شوند. چیزی زندگی را زیر سایه خدایی دروغین می‌برد که جانشین خدای کودکی می‌شود. فقط خدای زندان و خون و جنگ می‌تواند اینچنین آه از نهاد مادری در آورد. کودک آن مادر هم بزرگ شده بود و خدای دروغین او را به زندان افکنده بود!

ای کاش می‌شد به مردم گفت بیایید تونل‌های برفی بسازیم و جای کودکی‌ها را پرکنیم. بیایید کوچه‌ها را برای مادران کودکان بزرگ‌شده شاد کنیم. اما نه! این خواسته زیادی است! ای کاش می‌شد به مردم گفت آن جوان که خونش بر زمین ریخته شد، یا آن یکی که در زندان است، مادری دارد که در این روزهای برفی از پنجره‌های خانه‌ هم دل‌گیر می‌شود.

پ ن: شک ندارم که صحنه‌ای رو که دیدم هرگز نمی‌تونم توصیف کنم. این نوشته در نهایت می‌تونه غمی رو که من از دیدن اون صحنه احساس کردم بازگو کنه!

Advertisements

یک فکر در “دانه‌های برف و اشک‌های آن مادر برای فرزند دربند”

  1. دانه هاي برف به نظر سرد ميرسه اما توي سينه ي هر دونه ي برف يک قلب داغ وجود داره که نگاه مادر رو تسلي ميده . اون ور ديوار هم داره همين دونه هاي برف ميباره و قلب مادر با قلب دونه هاي برف يکي ميشه و پرواز ميکنه تا به عزيز و جگرگو شه اش برسونه که اون ور ديوار ، پشت ميله ها ، خودش رو زير پتو گوله کرده و داره به تونل هاي برفي و دستکش کاموايي که مادرش براش بافته بود فکر ميکنه .
    برف مياد و خيابون امير اباد هم سفيد پوش شده اما بديش اينه که برف آب ميشه و خون ندا و بقيه عزيزانمون از آسفالت کوچه هاي امير اباد پاک نميشه

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s